Techniek
Zandcement, anhydriet of beton: waarop tegel je?
Door De Tegelwerkplaats · gepubliceerd 2026-08-17 · bijgewerkt 2026-08-17
De drie gangbare ondervloeren vragen elk hun eigen voorbehandeling: zandcement dekvloer (primeren, restvocht max. ±4%), anhydriet/calciumsulfaat (schuren, stofvrij maken en primeren — en droger: max. ±0,5%) en beton (vlakheid en cementhuid controleren). Wie de ondergrond verkeerd inschat, ziet dat later terug in onthechting.
De zandcement dekvloer is de standaard in Nederlandse woningen: goed te betegelen, mits droog (vuistregel: vier weken drogen per centimeter dikte tot ±4 cm, daarna langer) en geprimed tegen te snelle wateronttrekking uit de lijm.
Anhydrietvloeren — herkenbaar aan het gladde, gelige oppervlak, veel gebruikt bij vloerverwarming — zijn de valkuil: de bovenste 'huid' moet geschuurd worden en het toegestane restvocht is véél strenger dan bij cement. Bovendien verdragen anhydriet en cementlijm elkaar alleen met de juiste primer als scheidingslaag.
Beton (bijvoorbeeld breedplaatvloeren of een gevlinderde vloer) is sterk maar vaak niet vlak genoeg en kan een dichte cementhuid hebben waar lijm slecht op hecht. Opruwen of primeren plus egaliseren is daar het gebruikelijke recept.
Bij twijfel meten we: een vochtmeting (CM-meting bij anhydriet) en een vlakheidscontrole kosten een half uur en voorkomen de duurste fout in het vak — tegelen op een ondergrond die er nog niet klaar voor is.
Veelgestelde vragen
Hoe herken ik een anhydrietvloer?
Aan het gladde, licht glanzende en vaak geel-witte oppervlak, meestal gegoten (zichtbare vloeistructuur) en vrijwel altijd in combinatie met vloerverwarming in nieuwbouw na ±2000. Bij twijfel: een druppel zoutzuur bruist op cement wél en op anhydriet nauwelijks — of vraag het de bouwer.